Sebt günü onlara Allah’ın yaratıcı olduğunu, her hafta kendilerine bir dinlenme günü verdiğini, günü aileleriyle birlikte geçirme, en önemlisi de ruhsal konuları düşünme fırsatı verdiğini hatırlatıyordu.

O’nun zamanında hırsızlar İsa’nın mucizelerini, mesajını ve kimliğini tanımayı reddeden Ferisiler ve Sadukilerdi. Onlar gelenekleri Allah’ın aralarında açıkça yapmakta olduğu işlerin üstünde tutarak, insanları umuttan, sevinçten ve günahtan arınmaktan “yoksun bırakıyorlardı.”

Kimi zaman dinlerin ve kültürlerin iç içe geçtiklerine inanmaya sevk ediliriz. Çevrenizdekilerin dinini izlemiyorsanız, artık Çinli, Hint, Mısırlı, Iraklı ya da Türk sayılmazsınız. Onların gözünde dışlanmış biri ya da hainsinizdir. Fakat İsa yalnızca bir sürü ve bu sürünün bir çobanı olduğunu söylüyor. Bu çoban kimdir? İsa’nın kendi sözleriyle, O’dur! Kendi sözleriyle, insanları O’nsuz olarak ruhsal açıdan yönlendirmeye çalışan olursa, bunların hırsız ve yalancı olduklarını söylüyor.

Bazı kişiler peygamberlere haksızlık edilemeyeceğini, zarar verilemeyeceğini veya öldürülemeyeceklerini söylüyorlar. Onlara göre, Allah kendi peygamberlerinden birinin başına kötü şeyler gelmesine izin vermezdi. Ancak Eski Ahit’te tam aksini görüyoruz. Aslında bir peygamberin güvenli ve rahat bir hayat yaşamış olması çok nadirdi. Daniel bir aslan çukuruna atılmıştı. Yusuf bir kuyuya atılmıştı. Ayrıca Vaftizci Yahya hapse atılmış, başı kesilmişti. İlân ettikleri bildiriler pek çok önderin ve halkın büyük kısmının duymak istediği sözler değildi.

İsa tüm bu unvanları Kendi üzerine aldı.

Derse dönmek için buraya tıklayın