İsa fedakârlık temeline dayalı bir krallık kurmak için geldi. Özveri temeline dayalı bir krallık ancak O’nun bizzat acı çekmesi yoluyla gerçekleştirilebilirdi.

Çarmıh Roma’nın gücünün bir simgesiydi. İnsanın tahayyül edebileceği en zalim ve aşağılayıcı ölüm şekliydi. Suçlulardan kendi çarmıhlarını infaz yerine kadar taşımaları isteniyordu. Çarmıhın kollarına bağlandıktan ya da çivilendikten sonra yukarı kaldırılıyorlardı, kimi zaman günlerce asılı kalarak yavaşça ölüyorlardı.

Hiçbir günahı olmayan İsa başkalarının günahlarını yüklenecek ve onlar adına aracılık edecekti. Yeşaya peygamber bunu İsa’nın doğumundan 700 yıl önce peygamberlik sözüyle bildirmişti. Şöyle yazdı: “İnsanlarca hor görüldü, yapayalnız bırakıldı. Acılar adamıydı, hastalığı yakından tanıdı. İnsanların yüz çevirdiği biri gibi hor görüldü, ona değer vermedik. Aslında hastalıklarımızı o üstlendi, acılarımızı o yüklendi. Bizse Tanrı tarafından cezalandırıldığını, vurulup ezildiğini sandık.” Yeşaya 53:3–4

İsraillilere verilen ibadet sistemi bütünüyle kurbanlar üzerine kuruluydu. Bu kurbanlar günahla ölüm arasında doğrudan bağlantı kuruyordu. Günahın cezasının ölüm olduğunu ve ödenmesi gerektiğini öğretiyorlardı. Kutsal yazılar her zaman ölümü yenerek hayata geri dönecek olan bir arabulucuya, kurtarıcıya ve kurbana işaret etmişlerdir.

İsa’nın tüm amacı dünyaya gelerek ölmesiydi. Aksi olsaydı, daha önce verilen tüm kurbanların anlamı ve öngörümü boşa çıkmış olurdu. İsa’nın öldüğünü bilebiliriz, çünkü Eski Antlaşma peygamberleri bunu önceden bildirdiler. Sonra İsa’nın Kendisi bunun meydana geleceğini söyledi. Bu önemli mi? İsa o çarmıh üzerinde ölmediyse, günahın cezası ödenmemiştir ve her insan kendi doğal kaderine katlanarak kendi günahının cezasını ödemelidir, bu da dirilişi olmayan ölümdür. Fakat harika bir haber var. İsa kendisinin öleceğini söylemekle kalmadı. O, ölümden dirileceğini de söyledi. Öldüğümüzde bir diriliş olabilmesi için, O ölümü ve mezarı yenecekti.

Derse dönmek için buraya tıklayın