Bu, Allah’ın Âdem ile Havva’ya Aden bahçesinin kapısında bir kurban vermelerini öğrettiği günden beri dünyanın beklediği “Kuzu’ydu”.

Yahya İsa’nın İbrahim’in Allah’ın bir kuzu göndereceğine ilişkin peygamberlik sözünün yerine gelişi olduğunu anladı.

İlk olarak, kendi hizmetinin ve öğretilerinin Yahya’nın hizmeti ve öğretileriyle mükemmel bir uyum içinde olduğunu gösterdi. Başka bir deyişle, tüm gerçek peygamberler uyum içindedir. İsa kendi eserini zaten kurulmuş olan temeller üzerinde inşa edecekti. İkincisi, İsa bize bir örnek olarak vaftiz oldu.

Vaftiz bir “adanma” eylemiydi, tövbe eylemi ve değişen davranışlar yoluyla kalbin temizlendiğinin ikrar edilmesiydi. Vaftiz Allah’ın lütfunu kazanmak için yapılan bir eylem değildi. Böylece İsa, zaten pak, günahsız ve tövbeye hiçbir ihtiyacı bulunmayan biri olarak, hizmete adanmışlığın bir göstergesi olarak vaftize girdi.

Vaftiz edilen kişinin suya tamamen batırılması gerekir. Su serpme fikri nereden çıktı? Bu, MS. 450 yılı civarında, bebeklerin vaftiz edilmesi gerektiği şeklindeki batıl inançtan ötürü ortaya çıktı.

Vaftiz kişinin ölümünü, gömülüşünü ve yeniden dirilişini temsil ediyordu. Kişi vaftiz olduğunda günahkâr hayatını geride bırakıp yeni bir hayata başlar. Kişi kendisini vaftiz edemez, ancak bunu yapması için inançlı birisini bulmalıdır. Bir çocuk doğduğunda, bir aileye doğar. Aynı şekilde vaftiz olan biri bir iman topluluğuna katılır.

Allah İsa’ya “Oğlum” dedi! Neden? Anlaşılan Allah İsa’nın karakterinden ve yaşamından o kadar hoşnuttu ki, O’nu ne kadar sevdiğini ve değer verdiğini herkese göstermek istedi. Allah’ın oğlu olarak adlandırılmak İsa’nın Allah’a benzediğini ima ediyordu; yani O Yaratıcı’yla aynı sevgiye, düşüncelere, isteklere ve amaçlara sahipti. İsa Allah’ın zürriyeti midir? Hayır. Allah bir erkek çocuk mu edinmiştir? Kesinlikle hayır. Gökteki Allah İsa’ya “oğlum” diyor mu? Kesinlikle evet!

Allah başka hiçbir peygambere “oğlum” demedi.

Derse dönmek için buraya tıklayın