Her birimiz şu veya bu zamanda zihinlerimizde ve bedenlerimizde iyi olmayan bir şeyi yapma dürtüsü duymuşuzdur.

On Emri ihtiva eden taş levhaların kırılması, halkın Allah’ın yasasını çiğnemesinin mükemmel bir sembolüydü. Allah’la olan ilişkilerini parçalamışlardı. Günahın suçu altındaydılar ve artık antlaşmanın bereketleri için hiçbir hakları yoktu.

Musa tozu suya serpti ve İsraillilere içirdi.

Harun Musa’yla birlikte İsraillilerin ruhsal önderiydi. Musa Allah’ın yanındayken insanlara önderlik etmesi gerekiyordu. Ancak kararlı durarak günahlarına dikkati çekmek yerine, ellerinde oyuncak oldu ve gerçekten de altın buzağı yaptı. Daha da kötüsü, hatasını örtbas etmek için yalan söyledi.

Bu ayetlerde belirtilen Allah’ın tepkisine odaklanan ve bununla mücadele edenler, çoğunlukla bütün Kutsal Kitap’taki en harika sevgi ve bağlılık örneğini göz ardı etmektedirler. Musa, asi ve nankör bir halkın önderi olmasına rağmen, İsraillileri gerçekten çok seviyordu. Hatta onları o kadar çok seviyordu ki, kendisi masum olmasına rağmen onlarla birlikte ölmeyi arzuladı. Onları kurtarmak için arabulucu olarak Allah’a yalvardı. Allah da, onları cezalandırmasına rağmen, Musa’nın ricalarını kabul ederek halkın canını bağışladı ve onlara bir şans daha verdi.

Bazı kişilerin iradeleri güçlüdür ve sigarayı kolaylıkla bırakabilirler. Başkaları bunu yapamaz. Ancak hepimiz için, başa çıkamayacağımız kendimize has bazı özelliklerimiz vardır. Bazıları için bu gururdur. Diğerleri için açgözlülüktür. Daha başkaları tembel ve bencildir, başkalarına yardım etmezler. Bazı insanlar yalan söyler. Diğerlerinin kötü düşünceleri vardır. Farklı olsak da, bir şey aynıdır: Er ya da geç, bireysel yaşamlarımızda Allah’ın yardımı olmazsa, O’na karşı günah işleriz.

Öz varlığımızda bizi yanlış yapmaya iten, kötülüğe meyilli bir gücün olduğunu ne kadar erken fark edersek, sorunun çaresini o kadar çabuk bulabiliriz. Çare Allah’tadır. Evet, bedenin yanlış yapmaya iten gücünü yenmek için gereken kudreti ancak Allah verebilir.

Derse dönmek için buraya tıklayın