Günümüzdeki deyimle, üvey baba gibiydi. Yusuf, İsa’ya hayatın sorumluluklarını öğretme görevini eşiyle paylaşırdı: düzgün giyinmeyi, evde ve toplumda doğru davranmayı ve çalışmayı. Bir baba, oğluna nasıl erkek olunacağını öğretmek için en önemli konumda bulunur. Oğluna ruhsal ve ahlakî bir rehber olabilir. Aileyi yönetmek ve geçindirmek, zorlu durumlarda sebat etmek, işler yanlış gittiğinde kendine hâkim olmak ve tehlikede cesur olmak konularındaki bilgilerini hem sözleri hem de örnekliğiyle oğluna aktarabilir. Yusuf İsa’nın biyolojik babası olmamasına rağmen bu anlamda O’na bir baba gibiydi.

Yusuf ile Meryem 12 yaşındaki İsa’yı bulduklarında, İsa diğer çocuklardan beklenebileceği gibi oyun oynamıyordu. Tapınakta öğretmenler arasında oturuyor, onları dinliyor ve onlara sorular soruyordu. O sıradan bir çocuk değildi! Belki İsa saygısından ötürü ders vermiyordu, ancak öğretmenleri daha iyi bir anlayışa yöneltmek için sorular soruyordu.

Belki İsa “Baba” terimini Allah için bir unvan olarak kullanıyordu. Allah ile İsa arasındaki ilişki kesinlikle benzersizdir, çünkü başka hiç kimse bir bakirenin rahminde Allah’ın Kutsal Ruhu tarafından oluşturulmamıştır. Belki İsa bize kendisi ile Allah arasındaki ilişkinin farklı olduğunu ve buna benzer hiçbir dünyevî ilişkinin olmadığını söylemektedir. İsa “Babam” tabirini kullandığında, O’nun Allah ile ilişkisinin baba–oğul gibi olduğunu görüyoruz. “Benim” sözcüğünü kullandığında, bu ilişkinin benzersiz olduğunu anlıyoruz.

Derse dönmek için buraya tıklayın