Antlaşmaların bir bakıma toplumun belkemiğini oluşturduğunu söyleyebiliriz. Ticaret, ilişkiler, hatta dinler, hep antlaşmalar üzerine kuruludur. Günlük olarak bir şeyleri belirli bir fiyattan satın almak, diğer insanlarla sorunlarımızı çözmek ve belli kurallara göre yaşamak üzerine anlaşırız. 

İbrahim ve İshak Allah tarafından denenip denemeyi geçtikten sonra, İshak evlilik çağına geldi. Aynı fikirlere ve dinsel görüşlere sahip biriyle evlenmesi son derece önemliydi; Allah’la devam eden antlaşmadaki rolünü yerine getirecek bir kadınla. O kadını, amcası Nahor’un kızı Rebeka’da buldu.

Yaratılış 25:23 ayeti şöyle diyor: “RAB onu şöyle yanıtladı: ‘Rahminde iki ulus var, senden iki ayrı halk doğacak, biri öbüründen güçlü olacak, büyüğü küçüğüne hizmet edecek.’”

Zaman geçtikçe büyük çocuk Esav, kırları seven bir adam, güçlü bir avcı oldu; küçük olan Yakup ise eve yakın durarak sürüleri gütmeyi tercih etti. 

Yakup Esav’dan ilk oğulluk hakkını çorba karşılığında satmasını istedi. Midesindeki gurultuya yenik düşen ve ilk oğulluk hakkının önemini göz ardı eden Esav, alışverişe razı oldu. 

O günlerde ilk oğulluk hakkının hem ruhsal hem de dünyevi bir önemi olduğunu unutmayalım. Allah İbrahim’le ve onun soyuyla bir antlaşma yapmıştı. Bu antlaşma İshak’la yenilenmişti ve çocuklarından birine geçecekti. Sıradaki kişinin Esav olması mantıklıydı, ancak onun ruhsal konulara ilgisizliği ve antlaşmaya karşı kaygısızlığı acele bir karar vermesine neden oldu. 

Belki de Esav aptallığını fark edebilir, davranışlarını değiştirebilir ve büyük kardeş ve veliaht olarak görevini yerine getirebilirdi. Ancak antlaşmanın başka bir gereğini daha çiğneyerek, kararını kesinleştirdi. İki Hititli kadınla evlendi. Kutsal Kitap bu evliliklerin, Esav’ın ne türden kültürel ve ruhsal sorunlarla karşılaşacağını bildikleri için, İshak ile Rebeka’ya büyük sıkıntı verdiğini bildiriyor. Bu iki eylem Esav’ın, babası İshak’ın ve dedesi İbrahim’in sürdüğü tarzda bir hayatla ilgilenmediğini ortaya koymuştu. Esav antlaşmadaki hakkından, onu sürekli olarak gözardı ederek ve Allah’ın standartlarına uygun olmayan davranışlarda bulunarak, feragat etmişti. Allah'ın Yakup ile antlaşma yenilemekten başka bir seçeneği yoktu.

Ne Yakup, ne de Esav, yalnızca davranışlarına dayanarak antlaşmayı hak etmemişlerdi; ve Allah’ın bunu geçersiz kılma hakkı vardı. Ancak Allah, merhameti ve lütfu ile, antlaşmayı devam ettirdi. Eğer O Yakup gibi bir günahkârı bağışladıysa ve antlaşmayı devam ettirdiyse, Allah’ın bize de aynı lütfu göstereceğini bilebiliriz. Yalnızca istekli bir kalbe ihtiyacımız var. 

Derse dönmek için buraya tıklayın